จาก Cocoa Style for Objective-C ตอนแรก ได้พูดการตั้งชื่อคลาส เมธอด และตัวแปรไปแล้วนั้น ตอนนี้ก็จะพูดถึงรายละเอียดที่มากขึ้นไปอีกในการตั้งชื่อที่มากไปกว่าครั้งก่อน เพราะด้วยไวยกรณ์และลักษณะของภาษา Objective-C ที่แปลกออกไปจากหลายๆ ภาษาอื่น เช่น C/C++, Java หรือ PHP และด้วยวิถีของ Apple ที่วางเอาไว้ว่าการกำหนดชื่อส่วนประกอบต้องอ่านแล้วเข้าใจได้ง่าย อธิบายได้ด้วยตัวของมันเอง
บล็อกนี้เรียบเรียงเนื้อหามาจาก Cocoa Dev Central : Cocoa Style for Objective-C Part I, Part II
จากที่เคยเขียนบล็อกเรื่อง Core Data ทั้ง 2 ตอน (Application Layout, Development Phase) เท่าที่ลองอ่านแล้วตั้งคำถามกับตัวเองแบบคนไม่รู้ก็ได้คำถามที่ว่าทำไมต้องใช้อันนั้น ไม่ใช้ได้ไหม หรือแล้วไอ้นี่มันมีประโยชน์อะไร มีหลายข้อเหมือนกัน สุดท้ายก็เลยคิดว่าคนที่อ่านก็น่าจะคิดและเจอปัญหาแบบเดียวกัน จากเดิมที่เปลี่ยนให้บล็อกมีแค่ 2 ตอนจบ เลยกลับมาเป็นแบบเดิมที่ตั้งใจไว้ว่าน่าจะมีตอนสรุปจบตอนที่ 3 ด้วย ซึ่งตอนนี้ก็อย่างที่ได้เกริ่นไปแล้วว่าคงจะเป็นเหมือน faq ของวิธีการพัฒนาที่ผมเขียนไปแล้วครับ
สำหรับการเริ่มเขียนภาษา Objective-C หรือภาษาคอมพิวเตอร์อื่นๆ ไม่ว่าจะเป็น Java, C หรือ PHP สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งนอกจากจะต้องเข้างใจกลไกการทำงานของภาษานั้นๆ แล้ว ก็จำเป็นต้องเข้าใจธรรมชาติของลักษณะการกำหนดชื่อคลาส เมธอด และตัวแปร นั่นนอกจากจะทำให้โค้ดที่เราเขียนขึ้นเองนั้นเป็นที่เข้าใจง่ายแล้ว ก็ยังทำให้เราเข้าใจโค้ดอื่นๆ ที่เราต้องการได้ เช่น เฟรมเวิร์คภายนอก สำหรับภาษา Objective-C เอง ทาง Apple ก็ได้วางแนวทางการสำหรับวิธีการเขียนโค้ดให้กับนักพัฒนาเพื่อให้โค้ดเข้าใจได้ง่ายมากที่สุด ซึ่งนอกจากที่เขียนไว้เป็นลายลักษณะอักษรแล้วก็ยังมีบางส่วนที่ไม่ได้กำหนดไว้ (แต่กลายเป็น de facto) บล็อกต่อไปในี้ก็เลยตั้งใจว่าจะนำเอาเรื่องพวกนี้มาอธิบายไว้ก่อน ก่อนที่เริ่มกับ Objective-C มากกว่านี้ โดยบล็อกจะแบ่งออกเป็น 2 ตอนด้วยกันซึ่งเนื้อหานี้จะเรียบเรียงมาจากบทความของ CocoaDevCentral 2 บทความ ได้แก่ Cocoa Style for Objective-C: Part I และ Cocoa Style for Objective-C: Part II โดยที่จะแบ่งเป็น 2 ส่วนคือ
การพัฒนาแอพพลิเคชั่นบน iOS Device, เครื่องคอมพิวเตอร์, หรือแพลตฟอร์มอื่นๆ เรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก นั่นก็คือการเก็บข้อมูลต่างๆ ที่ผู้ใช้เคยกำหนดไว้แล้ว เช่น ข้อมูลการลงชื่อเข้าใช้งาน (สำหรับแอพพลิเคชั่น facebook บนมือถือ), การกำหนดกั้นหน้ากั้นหลัง (ในโปรแกรมประเภทประมวลผลคำ) หรือ ค่าต่างๆ ที่กำหนดให้ผู้ใช้อัตโนมัติเมื่อเริ่มทำงานเป็นครั้งแรก ซึ่งแต่ละแพลตฟอร์มการพัฒนานั้น ก็จะมีวิธีการเก็บค่าเหล่านี้ไว้ด้วยวิธีการที่ต่างกันออกไป แต่สามารถแบ่งได้เป็น 2 วิธีใหญ่ๆ คือ การบันทึกลงไฟล์แล้วใช้การเรียกคืนในลักษณะของคำสำคัญที่ชี้ไปยังค่าที่ต้องการนั้น (key-value) เช่น properties file ของ java ซึ่งข้อดีของวิธีการแบบนี้คือเข้าถึงได้สะดวกรวดเร็วในกรณีที่มีข้อมูลไม่มาก แต่ข้อเสียคือต้องบริหารจัดการคำสำคัญ (key) เหล่านั้นให้ดี เพราะมีโอกาสซ้ำกันได้
# Fruit.properties fruit.durain.name = Durain fruit.durain.price = 90.00 fruti.durain.fruitNote = Teasty fruit